Հունական խեցգետին ընդդեմ լուիզիանականի

Սրանք տարբեր տեսակներ են

Լուիզիանականը կարմիր ճահճային տեսակն է, որի շուրջ կառուցված է ծոցի ողջ ավանդույթը։ Եվրոպականը, որն այստեղ կոչում են հունական, ավելի խոշոր է, պոչում միս ավելի շատ, համը՝ ավելի քաղցր ու մաքուր։ Վերացական առումով ոչ մեկն ավելի լավը չէ։ Բայց դրանք բավական տարբեր են, որ մեկի վրա մեծացած մարդն անմիջապես նկատի փոխարինումը։

Առաջին բանը, որ նկատում են՝ չափը

Խեցգետնի իմաստը պոչի միսն է, և հունականինը մեկ կենդանու հաշվով ավելի շատ է։ Դա փոխում է հենց ուտելը՝ նույն ընթրիքի համար խեցի քիչ, և վերանում է «մաքրիր քսանը մեկ պատառի համար» ռիթմը, որով հայտնի է լուիզիանական կաթսան։ Բարելավո՞ւմ է դա, թե ոչ, կախված է նրանից, թե որ ռիթմի համար եք եկել։

Ինչո՞ւ են Լոս Անջելեսում խնդրում հենց եվրոպականը

Պահանջարկն այստեղ ծոցի կարոտը չէ։ Լոս Անջելեսում է ԱՄՆ-ի ամենամեծ հայկական համայնքը, կողքին՝ մեծ ռուսախոս համայնք, և երկու խոհանոցում էլ խեցգետինը կայացած ուտեստ է՝ պատրաստելու իր ձևով։ Հենց այս մարդիկ են դրանք անունով խնդրում, և հենց դրա համար են ցանկում։

Սեզոնային է, և մենք դա ասում ենք

Հունական խեցգետինը սեզոնային է։ Երբ չկա՝ չկա. ապրանքի էջն այդպես էլ գրում է, իսկ խեցգետնի վրա կառուցված չորս սեթը դուրս են գալիս վաճառքից դրա հետ, ոչ թե գալիս են թերի։ Եթե սա կարդում եք, իսկ խեցգետին չկա, խոհանոց զանգելն ավելի արագ է, քան պարբերաբար ստուգելը։